Eindwerk Virgini Ost, Klassieke dans 4.3

Lezing
Je bekijkt een gearchiveerde pagina. Het is mogelijk dat deze info niet meer up to date is.
Social media sharing

Virginie Ost, graad 4.3, richting klassieke dans

Vanwege medische redenen kon ik sinds eind maart geen dans meer fysiek volgen. Tot op heden zijn reumatesten en allerlei onderzoeken aan de gang om de oorzaak van mijn zeer erge spier- en gewrichtspijnen te ontdekken. Alledaagse bewegingen zoals wandelen en fietsen zijn op dit moment zelfs heel moeilijk. Ik ben bijzonder blij en dankbaar dat ik mijn opleiding aan d’Academie Podium toch mocht ‘afmaken’ in de vorm van een eindwerk.
Lees hier mijn verhaal hoe een kleine danseres groot werd.

8 jaar. Zo oud was ik toen ik me vol enthousiasme ging inschrijven in de SAMWD voor klassieke dans. Eerlijk gezegd wist ik toen niet wat dans inhield, ik dacht dat het ‘gewoon dansen was op klassieke muziek’, meer niet. Mijn reden dat ik dans ging doen, was (achteraf gezien) heel banaal: ik wou spagaat kunnen (uiteindelijk heeft het me ongeveer 8 jaar geduurd vooraleer ik het effectief kon). Voor ik me ging inschrijven zeiden veel mensen ‘maar Virginie, jij ballet?’ Je bent totaal niet het type om te dansen, je zou beter een harde sport doen in plaats van klassieke dans’. 

Mijn eerste ‘balletles’ is een herinnering die ik voor de rest van mijn leven ga meedragen: in een loopbroek en een sportieve T-shirt ging ik samen met mijn mama op zoek naar de danszaal en wanneer ik daar aan kwam zag ik veel mensen. Direct kwam mijn toenmalige dansleerkracht, juf Tina, naar me toe. In plaats van de sportieve outfit, kreeg ik een zwarte maillot en roze balletschoentjes zoals een echte ‘balletdanseres’. 

Het eerste jaar kan ik me niet zo goed meer herinneren, we leerden ‘de basis van het ballet / klassieke dans’. Daarnaast was er natuurlijk ook het grote optreden op het einde van het schooljaar en dit is een herinnering dat zeker is blijven hangen. Samen met de anderen van de groep dansten we een vissersdansje en konden we onze prestatie van dat afgelopen jaar met trots tonen aan iedereen.

In de daaropvolgende jaren leerden we meer danstechnieken, leerden we meer hoe we ons lichaam origineel konden gebruiken op het podium, leerden we meer (klassieke) dans elementen, leerden we hoe we de ‘basis van de klassieke dans’ op een originele, creatieve manier konden overbrengen aan de wereld. 

Zoals ik daarnet al aanhaalde, konden we elk jaar laten zien waar we een heel jaar naartoe hadden gewerkt in de Stadsschouwburg. Via de meest originele thema’s stonden we daar met onze klasgroep, als één hechte groep een prachtig dansje te dansen. Zo ben ik zowel een kat, een visser, een koningin, poetsvrouw en nog veel meer geweest. 

Het leuke aan dans is de aparte stijl waarin iedereen danst. Iedereen heeft zijn eigen ‘flow’, zijn eigen expressie en dat is het mooie aan dans. Ik was niet de beste ‘balletdanseres’ en eerlijk gezegd lag ik daar ook niet wakker van. Ik danste gewoon, ik maakte er mijn eigen ding van, ik ging er gewoon voor (soms zonder al te veel nadenken). 

Het coronavirus gooide bij iedereen roet in het eten, heel de wereld stond ondersteboven door deze pandemie. Toch voelt het dat ‘mijn danswereld’ wel is blijven draaien. We hebben geen groot optreden gehad waar we met trots konden laten zien waar we het voorbije jaar mee bezig waren zoals in de vorige jaren, we hebben geen dansexamen gehad waarop we onszelf konden bewijzen, maar we bleven ‘online’ dansen en we bleven onze dans-ervaring, onze dans-leerstof op punt stellen. 

Ik ga even inpikken op mijn woorden in de eerste alinea waarin ik vertel dat mensen de hobby ‘dans’ in vraag stelden bij mij. Zoals ik reeds al heb vermeld, was ik inderdaad niet de beste danseres en was ik niet direct het type om ‘ballet’ te dansen maar toch deed ik het. Ik ben blij dat ik de mensen die dans bij me afkeurden ongelijk kan geven want ik heb hard gewerkt om te bereiken waar ik nu sta. En ik kan iedereen verzekeren, dans is zoals topsport waarvoor je moet werken, waarvoor het op sommige momenten letterlijk ‘bloed-zweet-en-tranen’ heeft gekost om te bereiken waar ik nu sta. 

Doorheen deze dansjaren heb ik veel geleerd en kan ik met zekerheid zeggen dat klassieke dans meer is dan ‘gewoon dansen op klassieke muziek’. Dans is uithouding, conditietraining, krachttraining, discipline en ja, soms ook ‘gewoon dansen op klassieke muziek’. De momenten dat we op een fantastisch podium stonden in de stadschouwburg en met volle trots konden laten zien waar we een jaar voor hadden gewerkt blijven me altijd bij. Toch is er één specifiek element dat ik geleerd heb tijdens mijn dansjaren waar ik nu, in mijn fysiek moeilijke situatie, de vruchten van draag: doorzettingsvermogen. Doorzettingsvermogen om verder te gaan ook al kon ik het niet, doorzettingsvermogen om het meest onrealistische toch realistisch te maken, doorzettingsvermogen om te bereiken waarom we allemaal gestart waren.

Begrijp me niet verkeerd, dans is niet alleen werken en serieus zijn, dans is ook veel lachen, dans is ook plezier maken en dans is ook volop genieten. 

Ik heb wegens medische redenen mijn dansloopbaan niet kunnen afmaken zoals mijn andere klasgenoten. Ik heb niet kunnen laten zien waar ik 10 jaar voor gewerkt heb en dat vind ik heel jammer. Maar ik heb doorheen deze 10 jaar, zeker de laatste jaren, wel heel hard genoten van deze ervaring. 

Ik ben heel dankbaar voor deze ervaring, ik ben dankbaar voor alles wat ik op deze 10 jaar geleerd heb en ik wil heel graag mijn dansleerkrachten bedanken. Dank jullie wel voor de kansen die jullie niet alleen aan mij, maar aan alle dansers hebben geven. 

Virginie Ost
Sint-Niklaas, juni 2021

dansmuziekwoord